در اوج سرکوب معترضان انتخاباتی به بهانه  حمایت ازاصول انقلاب ،  یکی از اساسی ترین مبانی انقلاب یعنی « مبارزه با زورگویی خارجی »  توسط سوپر انقلابی ترین رئیس دولت ایران زیر سؤال رفت. محمود احمدی نژاد که تنها نقش او در افتخارات هسته ای ایران ، میراث خواری بوده است با زیر پاگذاشتن شعارهای دهان پرکن ۴ سال اخیرخود ، به طور ناگهانی اعلام کرد که  « ایران ، حاضر است اورانیوم  سه ونیم درصد را به خارج از کشور بفرستد و در مقابل ، سوخت مورد نیاز نیروگاه تحقیقاتی تهران را تحویل بگیرد. » این عقب نشینی آشکار ـ که به مفهوم تسلیم در برابر یک زور گویی آشکار گروه ۱+۵  بود ـ در حالی صورت گرفت  که در ۴ ماه گذشته . رئیس دولت و همکاران او بارها بر این نکته تأکید کرده بودند که « تبادل سوخت باید درداخل ایران صورت گیرد.» رئیس دولت دهم، پیش از این ، بارها دولت خاتمی وتیم هسته ای او را به تسلیم در برابر زیاده خواهی دولت های غربی در موضوع هسته ای ایران متهم کرده بود واکنون خود به خواسته ای عجیب از گروه ۱+۵ تن می دهد .

 اما در هفته های اخیر چه اتفاقی افتاده که احمدی نژاد  را به توقفِ « سوپر انقلابی گری هسته ای » تشویق کرده است ؟ راز این عقب نشینی آشکار را باید در تحولات داخلی ایران جستجو کرد زیرا اخیرا ، نه در میزان قدرت گروه ۱+۵ تغییری ایجاد شده و نه آنان در لحن خود نسبت به ایران ، تغییری ایجاد کرده اند. اما در داخل ایران ، شرایط به شدت به ضرر کودتاچیان تغییر کرده تا آنجا که برای دولت پرمدعا ، چاره ای جز فروش استقلال کشور وتلاش برای جلب حمایت خارجی  به منظور افزایش فشاربر معترضانِ داخلی  باقی نمانده است . شاید بسیاری از عوام الناس ندانند اما رئیس پر مدعای دولت کودتا به خوبی می داند در سالیان گذشته ، سران دولت  بدون آنکه « ژست قهرمانی » به خود بگیرند سوخت  ۲۰ در صد را برای مرکز تحقیقاتی تهران تهیه می کردند که راز  موفقیت آنان در این عرصه ، پشت گرمی به حمایت  واقعی مردم بود؛ همان امتیازی که احمدی نژاد از آن محروم است و در ۸ ماه گذشته به دنبال جبران آن از طریق امتیازدهی به « نظامیان سیاست زده داخلی » و «قدرت های بزرگ جهانی» بوده است. البته با اطمینان می توان گفت امتیازدهی های خارجی ، موضوع جدیدی نیست اما ظاهرا قدرت های خارجی که اکنون شاهد اوج استیصال احمدی نژاد دربرابر مخالفان  داخلی هستند تصمیم گرفته اند اورا به امتیاز دهی بیشتر  وآشکارتر وادار سازند. احمدی نژاد در حالی  به «تسلیم ذلت بار والتماس آمیز تلویزیونی» در برابرگروه ۱+۵ تن داد که حامیان دین فروش او ، هرگونه تعامل ومصالحه داخلی را به معنای زیر پا گذاشتن اصول اسلام وانقلاب می نامند و حتی پیشنهاد بخشی از اصولگرایان برای « وحدت ملی » را با بدترین عبارات پاسخ می دهند. شاید احمدی نژاد گمان می کند که باید «معترضان داخلی » را به گناه  ایرانی بودن ، تنببیه کند اما او ظاهرا نمی داند که هر چه اواز معترضان داخلی فاصله بگیرد  و به خیال خود به آنها فشار بیاورد بر محبوبیت و قدرت  مخالفان خود خواهد افزود. پس  بگذار او همچنان  ما را به  جرم « ایرانی بودن » تنبیه کند وبرای تقویت موضع  خود در این عرصه ، به باج دهی خارجی بپردازد قطعا ملت   ایران حقوق واگذارشده خود را هم از  « باج دهندگان » بازپس خواهد گرفت وهم از« باج گیرندگان» !